در طراحی رستوران «آبشار»، به‌دنبال خلق فضایی بودیم که نه تنها غذا، بلکه حس را نیز به مخاطب ارائه دهد — حسی از آرامش، زمین، و ریشه. این پروژه تلفیقی‌ست از معماری معاصر و الهام‌گیری از زبان بومیِ فرم‌ها و مصالح طبیعی.

فرم‌های نرم و منحنی دیوارها، با قوس‌هایی که گویی از دل خاک سر برآورده‌اند، روحی از معماری بومی مناطق گرم‌ و خشک را در خود دارند. بافت خاک‌مانند سطوح، یادآور طبیعت خام و اصیل است؛ و چوب‌های نیمه‌پرداخته‌ای که در بالای قوس‌ها قرار گرفته‌اند، آگاهانه به معماری سنتی و ارگانیک اشاره دارند.

نورپردازی مخفی در امتداد انحنای قوس‌ها، نه تنها به برجستگی فرم کمک کرده، بلکه نوعی شاعرانگی به فضا بخشیده است — گویی نور از درون متریال می‌تابد، نه صرفاً بر آن.

فضا به گونه‌ای طراحی شده که کاربران، هنگام ورود، در آغوشی از گرما و صمیمیت قرار گیرند؛ حسی که کمتر از یک رستوران صرف و بیشتر شبیه یک پناهگاه آرام است.

در کنار سالن اصلی، ویترین دسر و شیرینی با زمینه‌ی سبز کاشی‌کاری‌شده، نقطه‌ی تمرکز بصری هوشمندانه‌ای ایجاد کرده که در عین سادگی، با رنگ و بافتش انرژی فضا را متعادل می‌سازد.

⸻

از زبان معمار:

«این فضا حاصل تلاقی خاک، نور و خاطره است؛
جایی که فرم‌های نرم و صبور، به زبان سکوت با انسان حرف می‌زنند
و هر قوس، روایتی‌ست از پیوند ریشه با معاصر.»